 |
Nie tylko jest to największy powierzchniowo region, ale znajduję się tutaj zdecydowana większość zakładów (90%). Region z powodu wielkości jest podzielony na mniejsze części:
- zachodnia część z wyspami to takie znakomitości jak np. Oban czy Ben Nevis, w smaku wyczuwalne aromaty morza, whisky łagodna i dobrze zrównoważona. Jest to najmniejszy podregion.
- północna - najwięcej zakładów usytuowanych jest w okolicach Inverness i na obszarze ciągnącym się do wschodniego wybrzeża, aż do Wick. Wszystkie gorzelnie w tym regionie położone są na wybrzeżu, tylko Glen Ord znajduję się dalej od morza (3 km).
Whisky z tego rejonu jest łagodna w smaku, a skala aromatów rozciąga się między wytrawnymi, słodkimi i owocowymi. Whisky zawierają ewidentne zapachy wrzosów i cytrusów oraz morską słonawą nutę. Nie czuje się w niej tak mocnych akcentów torfu, jak w sąsiednich trunkach z południa. Generalnie są to trunki złożone, średnio zbudowane, czasem o korzennym aromacie. Whisky pochodząca z zakładów na północy regionu (Pulteney, Clynelish, Balblair) są bardziej dymne, zwłaszcza ta ostatnia, którą można pomylić z maltem z Islay. Na ogół whisky z tego regionu są zbyt delikatne by mogły zyskać na dojrzewaniu w beczkach po sherry, ale służy im sherry – finishing, przelanie do beczek po sherry na ostatni rok dojrzewania (metoda ta została zastosowana po raz pierwszy w Glenmorangie).
Zakłady, które już przestały destylować, ale ich whisky ciągle dostępna jest na rynku: Glen Albyn, Glen Mhor i Millburn
- Speyside w tym regionie występuje istne zagłębie destylarni (75% wszystkich działających), które położone są nad rzeką Spey między miastami Elgin i Dufftown. Marki takie jak Macallan, Mortlach, Glenfarclas to czołówka whisky szkockiej. Zakłady już zamknięte, ale ich produkty ciągle są na rynku: Dallas Dhu, Convalmore i Coleburn. Whisky z tego regionu są na ogół słodkie, zawierają sporo estrów, dzięki czemu w ich aromacie pojawia się nuta gruszki i acetonu (zmywacz do paznokci), goździki, fiołki, jabłka, banany i lemoniada. Są to jedne z najbardziej szlachetnych, wyrafinowanych i złożonych maltów. Whisky ze Speyside zazwyczaj robiona jest z nietorfowanego słodu, choć subtelne akcenty dymne mogą pochodzić z samego jęczmienia. Są to zazwyczaj lżejsze whisky od innych z regionu Highlands. Destylaty, które dojrzewają w europejskim dębie (np. Macallan, Balvenie, Strathisla i Glenfarclas) osiągają czekoladowe bogactwo.
Region ograniczony jest wybrzeżem Moray Firth, od zachodu rzeką Findhorn, od wschodu zaś rzeką Deveron. Jest to obszar o wymiarach 32 na 50 km, przecięty rzeką Spey, najbardziej bystrą ze wszystkich szkockich rzek, (choć żadna z wytwórni nie czerpie z niej wody do produkcji), zasilane są przez dopływy Avon, Livet, Fiddich, Dullan i Lossie.
- wschodnia to zakłady rozsiane wzdłuż wybrzeża Morza Północnego, od Brechin na południu do Banff na północy. Region obejmuje dawne krainy Forforshire i Aberdeenshire. Trunki z tego regionu dzielą się w naturalny sposób na dwie grupy odpowiadające z grubsza krańcom tych krain. Trunki ze wschodu są na ogół średnio lub mocno zbudowane, łagodne i słodkie, ale mają wytrawną końcówkę. Są dodatkowo wyraźnie słodowe, często niosą lekką nutę dymu, a czasem mają smak cukierków toffi, z akcentami aromatycznymi owoców cytrusowych, imbiru i korzeni. Bardzo dobrze im służy dojrzewanie w beczkach po sherry.
Rzadkimi maltami są North Port i Glenury
- centralna to rejon obejmujący Pertshire, część Dumbatonshire i Stirlingshire na południu oraz, na północy cześć Iverness-shire. W smaku są to na ogół nieco słodsze niż inne malty z Highlands – pomijając whisky ze Speyside. Podobnie jak te ostatnie potrafią mięć bogaty aromat czarnego bzu, wrzosu, miodu i korzeni jednak w przeciwieństwie do nich mają wytrawną końcówkę, typową dla innych okręgów Highlands. Z dawnych wytwórni przetrwały tylko Glenturret (pretendująca do miana najstarszej gorzelni Szkocji), Blair Athol, Tullibardine, Glengoyne i Edradour (najmniejsza gorzelnia w Szkocji).
|
|
