Kiedyś używano do produkcji wódki ziemniaków i innych surowców roślinnych, teraz niemal wyłącznie są to zboża, głównie żyto.

Podstawową masę ziarna gotuje się, a po dodaniu słodu lub preparatów enzymatycznych przeprowadza się zabieg zacierania, aby przekształcić zawartą w ziarnie skrobię cukry proste, ulegające fermentacji. Do gotowego zacieru dodaje się drożdże, a po fermentacji odpędza alkohol na kolumnowych aparatach do destylacji ciągłej. Następnie w procesie rektyfikacji otrzymuje się spirytus o bardzo wysokim stopniu czystości i dużej mocy. Ostatnim zabiegiem, pozbawiającym alkohol niepożądanych smaków i zapachów jest filtracja przez warstwę węgla drzewnego. Przed butelkowaniem spirytus rozcieńcza się wodą do mocy handlowej 37.5%, 40%, 45%.

W przypadku wódek smakowych składniki aromatyczne dodaje się po rektyfikacji i pozostawia je na długi czas, do 3 lat a nawet dłużej, aby wódka mogła dobrze nimi przesiąknąć. Niektóre wódki gatunkowe - leżakowane w drewnianych kadziach lub beczkach – nabierają lekkiego zabarwienia. Inne uzyskują swą egzotyczną barwę od dodanych przypraw, kwiatów czy orzechów.